Učenjem jasina pored devastiranog lovačkog doma na Mostini i polaganjem cvijeća kraj objekta na kojem se i danas vide tragovi puščanih metaka, na Mostini kod Čajniča obilježena je 33. godišnjica od zločina nad civilima iz ovog grada i okoline.

U maju 1992. oni su odvođeni od kuća, zarobljavani na svojim radnim mjestima ili izvođeni iz autobusa s kojima su pokušavali otići ka Pljevljima. Na Mostini su mučeni, maltretirani i svirepo ubijeni, a njihovi posmrtni ostaci ni do danas nisu pronađeni. U lovačkom domu bila su zatočena 42 Bošnjaka, a 19. maj kao datum njihovog ubistva obilježava se kao dan stradanja bošnjačkog stanovništva iz Čajniča.

Iz Udruženja za društvena istraživanja i komunikacije (UDIK) danas su podsjetili da je, prema podacima Instituta za nestale osobe Bosne i Hercegovine, na području Čajniča prijavljeno 138 nestalih osoba, te da su žrtve ekshumirane na ukupno 32 lokacije, pri čemu je otkriveno devet masovnih grobnica. Najveća grobnica nalazila se u mjestu Mostina iz koje su u septembru 2002. ekshumirani posmrtni ostaci 18 žrtava. Mjesto Mostina je skrivalo još šest masovnih grobnica iz kojih su ekshumirana tijela ukupno 60 žrtava.

– Najstravičniju priču otkrila je masovna grobnica koja je 2006. godine pronađena u šumi Čudanj, gdje su četrnaest godina nakon zločina skriveni ležali posmrtni ostaci čitave jedne porodice. Radi se o porodici Mahmutović iz sela Mahrevići, koja je spas od zločinačke ruke tražila u zbjegu krećući se iz sela Mahrevići prema Goraždu. Najprije su pronađeni posmrtni ostaci majke Hajrije i njeno dvoje djece, godinu i po dana starog Amrudina i četverogodišnje Amre. Uz njih je pronađen zavežljaj koji je u sebi krio dječije flašice s mlijekom, benkice i vunene čarape. Samo nekoliko stotina metara dalje na ovom lokalitetu, u pojedinačnoj grobnici, pronađeni su i posmrtni ostaci Amira Mahmutovića, Hajrijinog supruga – navode iz UDIK-a.

Sud Bosne i Hercegovine je vodio nekoliko predmeta protiv pripadnika Vojske Republike Srpske (VRS), a koji su se odnosili na ratne zločine počinjene na ovom području. Osudio je Milorada Živkovića, Miluna Kornjaču, Milosava Jovanovića, Marijana Jovanovića i Slavku Jovanovića na kazne zatvora od šest do jedanaest godina.

U junu 2015. Sud BiH je potvrdio optužnicu kojom optuženog Duška Kornjaču tereti da je u periodu od sredine aprila 1992. do kraja juna 1992. na području općine Čajniče, u okviru širokog i sistematičnog napada Teritorijalne odbrane i Policijske stanice srpske opštine Čajniče, kao predsjednik Kriznog štaba, kasnije komandant ratnog štaba srpske opštine Čajniče te predsjednik Skupštine opštine i ministar odbrane u Vladi tzv SAO Stara Hercegovina, planirao i naredio progon nesrpskog stanovništva iz općine Čajniče.

– Iako je svima poznato da Duško Kornjača živi u Novom Sadu, on i dalje ostaje nedostupan pravosudnim organima Bosne i Hercegovine. I ove godine apelujemo na Republiku Srbiju da prestane pružati utočište ratnim zločincima. Ignorisanjem njihovih zlodjela i napora Bosne i Hercegovine da procesuira sve odgovorne za ratna zla devedesetih, Srbija samo usporava suočavanje s prošlošću koje je ionako težak proces, a porodicama žrtava produbljuje bol i nanosi nove traume – naglašavaju iz UDIK-a.